تجعلك احبّ اليّ ممّا سواك و ان تجعل حبّي ايّاك قائدا الى رضوانك ، و شوقي اليك ذائدا عن عصيانك ، و امنن بالنّظر اليك عليّ ، و انظر به عين الودّ و العطف اليّ ، و لا تصرف عنّي وجهك ، و اجعلني من اهل الإسعاد و الحظوة عندك يا مجيب يا ارحم الرّاحمين . » « خداوندا كيست كه حلاوت محبت تو را چشيده و در عين حال جز تو را بخواهد ؟ و كيست كه به مقام قرب تو رسيده باشد و با وجود آن لحظه‌اى از تو رو برگرداند ؟ ( 1 ) پس خدايا ما را از آنانى قرار ده كه براى تقرب و دوستى خودت برگزيده‌اى و آنان را ويژگان عشق و محبّت خويش قرار داده‌اى و مشتاق لقا و خشنود به قضاى خود ساخته‌اى و نعمت شهود خويش را به او عطا كرده‌اى و او را براى مقام رضايت انتخاب كرده‌اى و از هجرانت به پناهت آورده‌اى و در جوار رحمت خويش در نشيمن‌گاه عالم صدق و حقيقت جا داده‌اى و به مقام معرفت مخصوص گردانيده‌اى و لياقت پرستش خويش را به او عطا كرده‌اى و او را دلباختهء عشق و محبت و برگزيدهء ديدار رحمتت كرده‌اى و يكباره روى او را به سوى خود گردانده‌اى و دلش را از هر چه غير از دوستى توست تهى كرده‌اى و او را بدانچه در نزد خويش دارى علاقه‌مند ساخته‌اى و ذكرت را بر قلب او انداخته‌اى و شكر و سپاست را به او آموخته‌اى و به طاعت خود مشغول نموده‌اى و او را از شايستگان مخلوقت قرار داده‌اى و براى مناجاتت برگزيده‌اى و از آنچه باعث دورى از درگاه تو باشد علاقه‌اش را بريده‌اى . ( 2 ) خدايا ما را از آنانى قرار ده كه فطرة به تو شادمان و خرسندند و از دل ، فرياد شوق برآورند و تمام عمر با نالهء عاشقانه همراهند و پيشانيشان را در پيشگاه عظمتت به خاك ساييده و چشمانشان در محضر تو بيدار و اشك ديدگانشان از خوف و خشيت تو جارى و دلهايشان به عشق و محبت تو